دکتر جعفر صابری بازنده

بازنده

بسیاری از ما آدمها وقتی با خودمان خلوت میکنیم میفهمیم چند چند از خودمان باخته ایم!

بیشتر ما زمانی که داریم میبازیم هم میدانیم که قرار است کی و به کی و چطور ببازیم اما بازی را ادامه میدهیم گویا راسماً کم آوردیم و تصمیم گرفتیم که با افتخار بازی زندگی را ببازیم!

دقت کردید وقتی به عزیزی و یا دوستی بازی مثل شطرنج را خوب آموزش می دهیم بارها شرایطی را برایش به وجود میاوریم که از ما ببرد و با برنده شدنش میخندیم و خوشحال میشویم و نمیدانیم روزی همین آدم که امروز به او برنده شدن را با باختن ما آموخته ایم خواهد برد و جدی جدی به ما میخندد !

بیشتر این آدمها عزیزترین عزیزانمان هستند !

در شاهنامه فردوسی لحظات غم ناکی وجود دارد که مهم ترینش لحظه کشت شدن سهراب به دست رستم است و سوالی که بیشتر آدم ها می پرسند چرا رستم فرزندش را کشت مگر نشناختش!

رستم قبل از تصمیم به کشتن سهراب یک بار خودش را کشت او در نبرد اول مقابل سهراب شیفته جنگاوری و دلاوری این جوان شد و تصمیم گرفت تا به او ببازد ولی وقتی بالای سر سهراب قرارگرفت و در یک لحظه خود را نه که کشورش را دید که چگونه به زمین خواهد خورد و نابود میشود رستم خود را شکست تا ایران نشکند او نابود کرد خویشتن خود را تا امروز ما به داشتن شاهنامه افتخار کنیم به داشتن رستم و فردوسی و هزاران هزار رستم هایی که از جانشان گذشتن تا سهراب دلشان را بکشند اما وطنشان ایران را نکشند !

درود به شرف آنها که عاشقانه به عشقشان می بازند تا پیروزیش را ببینند درود بر معلولین واقعی والدین ،اساتید مربیانی که هرچه می دانند و آموخته اند را در طبق اخلاص می گذارند تا رشد و پیروزی شاگردانش را ببینند .

و درود بر شاگردی که همواره قدردان لطف استاد خود بوده و اگر روزی هم می تواند قدرتش را به استادش بنمایاند از نمایش پیروزیش صرف نظر میکند اخلاق و معرفت این است بخصوص فرزندی که در زمان سستی و پیری والدینش کرنش میکند و احترام را بر هر چیز دیگری مقدم میداند .

به امید سربلندی برای همه اساتید و معلمین و والدین گرامی!

یا حق

جعفر صابری

هفته نامه همسر...